Busy pa din

Finally... nagkameron din ng rest day. Hays... sarap... Yun nga lang hindi ko maintindihan kung bakit kapag wala akong pasok e automatic pa ring namulat ang mata ko sa umaga around 5am. F*ck! kainis! Samantalang kapag may pasok naman ako e halos nakapagkit na ang likuran ko sa kama. Anyway,.. kahit naman ilang days akong pahinga ngayon,. sobrang busy naman dito sa bahay kasi malapit ng umuwi ang aking kapatir. hehehe... Kaya naman to the highest level pa rin ang pag aayos ng bahay. Lalo na ko kasi magpapalit kami ng kwarto. Grabe naman sa dami ng kailangang ligpitin. Crap! Sana lang matapos ko yung lahat bago sya dumating at bago ako magtrabaho uli.

Pusang Siomai

Kawawa naman si Ming, bakit nagkaganito kaya ang pussy na 'to? hmmm... Wish ko lang meron mag ampon sa kanya na isang taong may mabuting kalooban. At syempre.. hindi ako yon! Wala pa talaga akong sapat na kakayanan para mag ampon ng mga ligaw na pusa o aso o kung ano pa man na mga hayop. Pero may plan talaga ako na gawin yon,. minsan napag usapan na namin yn ni Viel. Well, sana magawa naman para mabawasan na ang mga kawawang hayop tulad nila.

Sorry Lang Entry

Hindi na ako masyadong nakakapag-blog. Ito ay dahil sa.. hmm... maraming dahilan. Una, dahil na sa trabaho. Obviously, sa ibang bahay ako nag-sstay ngayon kaya hindi ako nakakapag internet. Actually may access naman ako sa net don kaya lang pag-uwi ko kasi sobrang pagod na ako at feeling ko hindi na rin ako makagawa ng iba pang bagay.

Sobrang init lang kasi talaga sa site at pakiramdam ko e natutunaw ako sa ilalim ng sikat ng araw. Kasabay rin noon ang pagkaubos ng aking energy. Mga more or less 30 minutes ang travel time ko mula dun sa bahay na tinutuluyan ko at sa site. Tapos, maglalakad ako ng mga 5minutes papasok dun sa village. Ganon ang sistema everyday except na lang kung wednesday dahil umuuwi ako sa amin at kapag weekend.

At dahil nga nakikitira lang ako, hindi ganon ka-comfortable dun sa bahay. Kaya nga " There's no place like home". Although, I was blessed enough because I was treated very nice by the chinese family that I'm with pero syempre iba pa rin sa bahay mo talaga. Pag uwi ko sasalubong na sa akin yung bunsong anak nila si Moimoi, (in chinese kasi moimoi means small) so literally she's the smallest and bunso. Pero halos pareho kami ng real name. Yung sinundan nya si Ella, mabait din sya sa akin. Silang dalawa palaging nandon sa room ko every night at nakikipagkwentuhan kahit na minsan ay hindi ko na maintindihan ang mga kwento at laro nila dahil liyong liyo na ako sa antok. Mababait naman sila ng mga bata kahit na medyo may kakulitan atleast hindi maldita.

Kapag naman weekend, normally gabi na rin ako umuuwi. Kain lang nang dinner ayusin ang gamit, shower tapos tulog na. Bihira na ko makapagcheck ng email, mag-log sa facebook or friendster. Ka-chat ko lang ang kapatid or tito then wala na. Ngayon ko na lang nabisita si Blogspot at nakapag gawa ng entry. Sorry...

Ang dami dami na ngang nangyari e. Dami ko na dapat entry. Kaya lang tamad pa ako at walang time. hehe... maybe next week mailinya ko na nang maayos ang mga dapat kong gawin at sana hindi ako masyadong drain sa work para makagawa naman ng ibang bagay. Hmm, lapit na haloween..... Trick or treats...

The Misadventures of N.E.D. & ELi

Romantic ELi

N.E.D. scribbling...

ESKAPO

WAcky shot of ELi

BAD N.E.D.

Amazing Twins

Bangungot

Kagabi akala ko mamamatay na ko. Sobra! As in sobra talaga yung experience na yun. Life and death situation para sa akin. Sabi ng nanay ko, bangungot daw ang tawag dun. Kaya naman ngayon ni-research ko pa kung ano ba talaga ang causes at effects ng bangungot. Anak ng tokwa! Napakaweird ng feeling nun.

Mga past 12 na nang madaling araw yun. Sobran antok na talaga ako kaya hindi ko na rin nagawang tapusin pa yung drawing ko. Nahihilo na ko sa antok. Kahit pilitin ko, parang may hangin na ang ulo ko at hindi ko na rin maintindihan ang mga pinaggagagawa ko. Nagdecide na lang ako na matulog dahil feeling ko naman e hindi na rin ako productive at that time.

Paghiga ko sa kama, siguro mga ilang minutes lang tulog na agad. Bagsak na talaga ako. Wala na kong energy since may 1 week na ata akong nagpupuyat para sa project na 'to. Ang alam ko, tulog na ko. Pero gumagana pa rin ang isip ko. Hanggang sa naramdaman kong parang may mabigat sa katawan ko at hindi ako makagalaw. Nakamulat ako, pero kahit anung pilit kong gawin na igalaw ang katawan ko e hindi ko magawa. Pilit sinasabi ng isip ko na gumising ako. Ewan ko, ang weird talaga. Hindi kaya humiwalay ang kaluluwa ko sa katawan? Nakikita ko kasi ang sarili ko na pilit gumagalaw pero hindi naman nagalaw. Naririnig ko rin ang sarili kong nagsasalita pero hindi bumubuka ang bibig ko. Ang labo talaga. Hanggang sa bigal akong nagising. Nagulat ako kasi ang pwesto ko nun e ganun pa rin katulad nung kung pano ako unang nahiga. Walang kagalaw galaw. Hindi pa ako, nakakumot. Ibig sabihin, nakatulog lang talaga ako agad nun, dahil yung kumot ko ay nasa ilalim pa din ng unan ko. Ibig sabihin kahihiga ko palang nun at hindi ko pa nakukuha ang kumot ko. Medyo naweirduhan na ko. Pero dahil nga antok at pagod. Natulog ako ule.

Shit! Naulit pa. At mas matindi. This time, hindi na ako makamulat. Hindi na makagalaw at hindi na makamulat. Ganun ule ang scene, naririnig ko ule ang sarili ko na sinasabing mumulat ako. Ang di ko maintindihan e kung bakit alam ko ang nangyayari sa akin na para bang gising ako at alam kong binabangungot ako at kailangan kong bumangon at magising. Buhay na buhay ang isip ko. Pilit syang lumalaban. Sinasabi pa nya ang mga dapat sabihin. Pati ang dapat na sumigaw ako para marinig ako ng nanay ko at gisingin nya ako dahil binabangungot na ako. Yung katawan ko naman na binabangungot nga ay pilit namang humihiyaw pero walang boses na lumalabas. Dahil para nga akong paralisado, kahit ang bibig ko ay hindi ko maibuka upang humingi ng tulong. Hindi ko rin maimulat ang mga mata ko para magising ako.

Patuloy naman ang utak ko sa pagsasabi ng mga dapat kong gawin. Ramdam ko rin ang pagka-panic ng isip ko, dahil parang hindi ko na talaga maimulat ang mata ko, at hindi rin ako maririnig ng nanay ko dahil kahit inisip kong sumigaw e wala naman talagang sigaw na nangyayari. Akala ko hindi na ako magigising. Pero, hindi ko rin alam kung panong namulat ko ang mga mata ko. Nagising ako. Gising na ko pero takot na takot ako sa nangyari.

Minsan nakakalito kung ano ang totoo sa panaginip. Kung alin ang kasalukuyan at ang mga mangyayari pa lang. Hinding hindi ko makakalimutan yung nangayaring iyon kagabi. Pano kung hindi ko na talaga naimulat ang mga mata ko. Patay na ko. Shit! Patay na ko. Maarin ding namatay na ako kagabi. Medyo mahirap kasing ipaliwanag at magulo kung titungnan pero, ganun ang nangyari.

Masyadong makapangyarihan ang isip. Napakalinaw ng mga salitang paulit ulit na sinasabi nito sa aking katawan na gumising ako. Ang di ko rin maintindihan ay kung bakit habang nangyayari yun, alam ko ding binabangungot ako.

Hindi naman ito ang unang beses na nangyari sa akin 'to. Tanda ko nangyari na rin 'to sa akin dati. Pero eto kasi mas weird at nakakatakot. Isa pa dalawang beses pang nangyari, halos magkasunod lang. At isa pa, sa pagkakataong ito. Gising na gising ang utak ko.

Kung natuluyang hindi na ako nagising kagabi. Ayos lang din, hindi naman ako natatakot mamamatay dahil lahat naman tayo ay papunta don, una una lang. Kaya lang ang inisip ko e, yung mga maiiwan ko. Hind ko pa naayos ang lahat e. Ang pamilya ko, ang nanay ko. Tapos, may maiiwan pa akong trabaho. Doon ako nababahala. Sa mga maiiwan kong mga trabahong hindi tapos.

Ngayon, gabi na naman. Medyo, antok na ule ako. Medyo, kinakabahan din at baka maulet ule. Sabi ng nanay ko, sobrang stress na daw ako. Kaya kahit tulog e nag iisip. Sabi din nya, baka daw hindi ako nagdadasal. Aminado ako na kapag sobrang pagod ko kasi, paghiga ko sa kama, tulog agad kaya minsan hindi na ako nakakapagdasal. Sign of the cross na lang ang nagagawa ko, tapos wala na.

Hay... mahiwaga talaga ang buhay ng tao. Malawak din ang kaisipan nito. Kung sakaling natuluyan ako kagabi, asan kaya ako ngayon? Hay...

Buhay nga naman

Still in Binan, Laguna... Sana bukas matapos na talaga yung building permit na 'yon. Nauubos na ang energy ko sa pag aasikaso. Hindi naman sya mahirap ayusin kaya langsobrang init lang talaga at sobrang nauubos ang lakas ko sa init. Hay... Kanina pa... super bad trip! Akalain mo ba namang mag brown out sa City Hall?!?!? WTF?!? Grabe di ba?!?! Pano ko naman matatapos yung inaayos ko. At syempre parang impyerno lalo sa init. Goshhhhhhhhhhh... Ayon tuloy, babalik na naman ako bukas. sigh....



4pm na wala paring kuryente. Syempre, dahil government office yon, kahit naman magkakuryente pa e tatamadin na rin naman magtrabaho yung mga empleyado dun. Marami na nga rin ang nag uwian. So, nagdecide na rin akong umuwi pero kumain muna ako. As usual... sa JABI na naman. Yung lang ang pinakamalapit at pinakasafe kong pedeng kainan. Medyo nauumay na nga rin ako sa mukha ni Jollibee. Nyay!!!




Habang ine-enjoy ko ang aking Tuna Pie at Rocky Road Sundae... May kamalabit sa balikat ko. Isang ale na may dalang baby. Sabi nya, kung pede daw makahingi ng 12 pesos kasi kulang lang daw ang pamasahe nya. Hindi daw dumating ang kapatid nya. Medyo nagulat lang ako sa sinabi nya. Kaya ang nasagot ko lang e "ano po?" Tapos yun, inulit nya. Ako naman kumuha agad sa bag ng pera, sakto yung 20 pesos na medyo na sa unahan kaya kinuha ko at binigay sa kanya. Sabi ko, "eto po, ingat po kayo." Sagot nung ale, "di bale, doble ang balik nyan sayo". At nagpasalamat naman sya. Isinasara ko palang uli yung bag ko, pagtalikod ko wala na yung ale. Tinanaw ko naman sa labas pero hindi ko matandaan na kung anu nga ba ichura nya. Marami kasi tao sa labas. Talagang nashock ako dun.




Sana nakatulong ang 20pesos. Ngayon ko nga lang narealize sana medyo malaki nabigay ko. Mukha namang mabait yung ale. Kawawa naman pati yung anak nya. Kaya lang nabigla ako kasi kanina, initial reaction ko, e ibigay agad yung kailangan nya.

Tapos pag uwi ko. Mas shocking! Akalain mong yung utol kong engot e nawalan ng pera kaya yun wala syang pamasahe pauwi. Nung bumaba lang sya ng bahay humingi ng pera kay mommy. E ang maganda pa nun, walang barya ang nanay ko. hehe... Kaya nagkalkal pa sila sa mga vase at jar na may barya.

Weird talaga ng nangyari. Isipin nyo, ako nagbigay sa isang taong hindi ko kilala ng pera dahil wala syang pamasahe tapos ang kapatid ko e walang pamasahe dahil nawalan ng pera...

Buhay nga naman...

Himala...

Kasalanan bang humingi ako sa langit ng isang HIMALA...

Sana matapos na 'to...
At sana makaya ko...
Nagtuto naman ako kahit papano...