Castaway

it's in my head for the last 48 hours,... and just can't get enough of this song,..

Himala...

Kasalanan bang humingi ako sa langit ng isang HIMALA...

Sana matapos na 'to...
At sana makaya ko...
Nagtuto naman ako kahit papano...

Emo Ako Sa Gabing Ito

Nagtataka ako kung ano ba talaga ang silbi ko sa mundo at nabuhay pa ko. Katulad ngayon,. sa panahong katulad ngayon... pakiramdam ko e ako ang pinakawalang kakwenta kwentang tao. Ano ba pakinabang ko? Wala namang something unsual sa akin. Napaka-common ko nga. Lahat ng meron ako,. meron din ang iba., mas higit pa nga. Kung ano ang kaya ko,. kaya rin ng iba., mas magaling pa nga. So, ano pa at nananatili pa kong humihinga dito sa ibabaw ng lupa?

Wala naman akong masyadong kaibigan. Konti lang talaga yung tinuturing kong malapit sa aki at mapapagkatiwalaan ko. Maliit lang din ang pamilya namin. Kung iisipin ko nga e, nanay ko lang ang sobrang malulungkot kung sakaling mawala ako. Wala namang ibang nagpapahalaga sa akin. Wala rin namang ibang nag-aalala. Sa totoo lang,. napapagod na talaga ako. Sabihin nyo nang stress lang 'to at masyado na akong nahahawa sa mga emo. Pero, hindi ko talaga makita ang bagay na mag papasaya sa akin. Hindi ko mahanap ang satisfaction sa buhay ko. Hindi ko nararamdaman ang completeness ng pakatao ko.

Ni hindi ko nga alam kung ano yun e. Pano ko mahahanap? Hindi ko nga alam kung saang direksyon ba ako dapat magpunta. Ni hindi nga ako makapagdesisyon ng tama.

Bakit ba kasi nabuhay pa ko? E kulang na lang naman e dumikit ako sa kisame. Wala akong patutunguhan. Wala akong kinalalagyan.

Araw araw, patuloy na umiikot ang mundo. Araw araw, iisang eksena lang ang nangayayari. Paulit-ulit lang. Nakakasawa talaga. Kahit anong gawin ko para mabago ang lahat, wala pa rin. Nauuwi pa rin sa wala ang lahat. Bumabalik sa dati. Napapako ako sa isang sitwasyong walang pinagkaiba sa mga nakaraan.

Nagsasawa na kong mabuhay. Ano ba talaga ang meron sa kabilang buhay? Baka naman pede na ko don. Ayoko na kasi dito. Hindi ako masaya. Nahihiarapan na akong intindihin ang mga bagay bagay kahit na anung pilit kong unawin ang mga ito.

Nauubusan na ako ng matitinong bagay na dapat isipin. Nilalamon na ko ng sobrang kalungkutan dahil sa mga kabiguan ko sa buhay. Wala akong silbi. Hindi na dapat mabuhay. Ayoko nang makita ang sikat ng araw. Ayoko nang magising pag tulog ko ngayon. Gusto ko na talagang magpahinga. Masyado na akong nasasaktan. Sa sobrang hirap, unti-unti na akong namamanhid. Nawawalan na ako ng pakiramdam. Para na rin naman akong patay.

Sinusulat ko ang lahat ng ito. Mabawasan man lang sana ang nararamdaman ko. Hindi talaga ako matapang. Madali talaga akong sumuko. Ayoko na talaga. Nagsasawa na ako at napapagod na. Hindi ako masaya.

drama ko talaga!

Hindi ko na maalala kung ilang beses ko nang naitanong sa sarili ko kung bakit ba ako nabuhay sa mundo. Ang totoo, pakiramdam ko, napakawala ko talagang kwentang tao. Hindi ko nga alam kung ano ang gusto ko at kung saan ako dapat pumunta. Hindi ko rin alam kung ano ba talaga ang magpapasaya sa akin. Siguro kasi palagi akong malungkot kaya hindi ko na alam kung paano na nga ba ang maging masaya.

"mas madaling ngumiti kahit di ka masaya kaysa ipaliwanag kung bakit malungkot ka..."

Nagpapasalamat ako sa unang tao sa mundo na nakaalam ng pag ngiti. Malamang sa Diyos yun galing. Siguro kaya ginawa ang pag ngiti para maitago kahit man lang sandali kunyari masaya ka. Oo, kunyari lang. Kunyari masaya at ok lang ang lahat. Para lang wala nang masayadong tanong pa. Kahit papano naman nakakabawas din yun ng lungkot kahit pansamantala. Mahirap kasing maglabas ng sama ng loob sa ibang tao. Lalo na kung di ka rin naman nila maiintindihan.

"kapag may kaibigan kang naglabas sayo ng sama ng loob, huwag na huwag mong sasabihing alam mo ang nararamdaman nya, dahil ang totoo, hindi mo iyon alam.Dahil walang dalawang tao ang pareho ng nararamdaman kahit na pareho kayo ng sitwasyon."

Ito ang pinakamabigat sa lahat. Dahil sa panahon ngayon, walang nakakaunawa sa akin. Ewan ko ba kung bakit? Tagalog din naman ang salita ko pero para bang hirap na hirap silang unawin ang gusto kong manyari. Napapagkamalan tuloy akong ADIK. Mahirap ba talagang unawin ang mga sinasabi ko? Ganon na ba talaga ako ka-weirdo ngayong mga panahong ito? Para akong isang alien. Masakit ang sabihan ng mga ganito. Pag sinabi ko naman na ganon ang nararamdaman ko, sasabihin naman EMO ako. Tang inang buhay 'to! Wala nang lusutan. Palibhasa lahat ng tao, sila na ang magaling. Mga akala mo kung sino? Teka,.. mas may putik pa ang mga mukha nyo kesa sa akin. Aminado akong masama akong tao, hindi ko kahit minsan itinatago ang sungay at buntot ko. Masama ba ang magpakatotoo sa sarili mo. Mabuting tingnan nyo muna ang mga sarili nyo bago nyo ko husgahan. Baka may sungay ka rin, mas mahaba pa sa akin.

"Huwag mong ipakitang malungkot ka sa ibang tao kung wala kang balak mag-bahagi ng problema. Para kang nag-alok ng hopia pero di mo naman ibibigay."

Hindi ko maiwasang gumawa ng mga pagkakamali. Minsan, napapadalas na dahil na rin siguro padalos-dalos ako. Akala ko magiging maayos na rin muna ang lahat kahit papaano. Pero hindi pala. Isa sa mga dahilan kung bakit nabaon ako sa ugaling negatibo. Kasi naman ang hirap makabawi kapag na disappoint ka na. Ang masama pa nito, kapag maganda na ang mood ko sa isang bagay at naging positive ako don. Sigurado, palpak yun. Ang ending, duguan at luhaan ako. Nabalot na rin ang sarili ko sa apat na sulok ng kalungkutan. Bakit? Iisipin nyo, EMO na naman. Mali! Kasi sa tuwing may magandang mangyayari may kapalit din yung di maganda. Natatakot ako kapag nagiging masaya ako. Dahil alam ko sa loob ng 24 oras may resbak yun na sobrang tindi! Yari talaga! Katulad ngayon. Unti-unti na nga akong nabubuo at nabubuhayan pero ewan ko ba kung kakambal ko ba ang kahihiyan at kamalasan.

Nakakahiya talaga ang nagawa ko. Bakit ba kasi hindi ko napigilan ang sarili ko.

"Life is what you make it"

Kasalanan ko. Alam ko. Kaya kailangan kong harapin ang kaparusahan. Ang lumayo. Pucha! Paglayo na naman. Bakit kasi ngayon pa nangyari 'to kung kailan ok na,..sana. Ang tanga ko kasi. Sabi na nga ba wala talaga akong kwentang tao. Bakit ba hindi mo ipasok sa mapurol mong utak na kahit kelan hindi ka pwedeng maging masaya. );

Ngayon kailangan ko nang dumistansya sa isang tao na nagpapasaya sa akin. Kasi, kung mananatili ako,may ibang malulungkot. Ayoko namang makasakit, dahil alam ko kung ano ang pakiramdam nun. Isa pa, ako ang dapat lumugar. Ngayon saan na ko pupunta? Hindi ko alam? Para akong palaboy,.. Nanlilimos ng awa, naghahanap ng atensyon, nanghihingi ng pang unawa, humihiling ng himala. Sayang naman, nakakapanghinayang din kasi dahil sa kanya kahit pano nakakita ako ng pag-asa. Pero ganon lang ata talaga. Isa lang syang estranghero na dumating sa buhay ko. Mas mabuti kong ganon na lang siguro ang iisipin ko. Lilipas din naman ang lahat. Nasaktan talaga ako dun ah? Ganon na pala sya kahalaga sa akin. Akala ko, wala lang. Kaya pala nung una palang kami nagkakilala ilang beses ko nang sinabi na "baka we're not meant".


"There will always be hope."

Hay! Hindi ko alam kung ano pang meron sa akin ngayon. Parang lahat unti-unti nang nawawala. Minsan tuloy naisip ko, naging pabaya ba ako? O masyado naman akong naging makasarili? Pakiramdam ko, nag-iisa na naman ako ngayon. Sino pa bang lalapitan ko? E sigurado namang sawa na sila sa mga sinasabi ko. Ayaw na nilang pakinggan ang mga problema ko. Ang pagkukwento ko tungkol sa kung gaano ako nalungkot at nasaktan. Noong bata pa ko, gustong magkameron ng robot na pedeng gawin ang lahat para sa akin. Pero ngayon, kung may pagkakataon, mas gugustuhin ko nang hilingin na maging robot ako. Para maging manhid na sa lahat ng bagay. Tama si Wizard of Oz, napakaswerte ni TINMAN dahil wala syang puso. At kahit kailan hindi nya mararamdaman kung paano ang masaktan. Sana ako rin, isang latang robot. Kahit tapak-tapakan at yupi-yupiin, walang pakiramdam. Pagod na po akong masaktan!!! Hanggang kelan po ba ito??? Hindi pa rin ba ako pwedeng maging masaya?

bukas

Gabi na naman. Higa sa kama. Mag-mumuni muni sa mga nangyari sa maghapon at maging sa maaaring mangyari bukas at sa mga susunod pang araw. Bukas,.. hmm,.. bukas ko malalaman kung ano ba talaga ang daan na dapat kong tahakin at kung tama ba ang naging desisyon kong pagpili dito. Shit! May posibilidad na maiba ang lahat. Panibagong mundo na naman. At siguradong masalimot uli at tiyak na mahirap iyon. Isa na naman bang malaking kalokohan ang pinasok kong ito? Bakit biglang dumating na naman sa puntong naguguluhan ako? Handa na ba talaga akong kalimutan ang lahat? O ginagawa ko lang itong dahilan upang mapagtakpan ang kahinaan ko. Eto na naman ba ako? Tumatakas na naman sa bawat gusot na ginawa ko?

Ang totoo, kahit ako ay nahihirapan ng hanapin ang lugar ko sa mundong ito. Saan ba talaga ako papunta at dapat pumunta? Saan ba talaga ako pwede? Paano kung walang mangyaring maganda bukas? Para na naman akong basurang itapon nito sa tambakan ng payatas. Bago ko pa uli makumbinsi ang sarili ko na dapata akong magpatuloy, mawawala na naman ba uli ang tiwala ko sa sarili? Tang ina! Matulog na nga! Kung anu-ano kasing kapraningan ang iniisip ko e. Kung walang mangyari e di wala.

Oras na para ipikit ang mata at magpaalam...